सलगड्याच्या मुलाने करूनच दाखवल! बापाच्या कष्टाचं चीज करत मुलगा बनला आधी तहसीलदार अन नंतर उपजिल्हाधिकारी

आपण समाजात पाहतो अनेक गरीब मुले असतात त्यांना शिक्षणाची आस असून देखील परिस्थिती आर्थिकदृष्ट्या कमकुवत असल्याने त्यांना शिक्षण घेता येत नाही. तर अनेक गरीब मुले अशी देखील आहेत की, त्यांना घरामध्ये एकवेळच जेवन मिळण देखील खूप कठीण असत. रोज काहीतरी काम करुन कसेतरी पोट भरून जगत असतात. मात्र, अशी मुले शाळा शिकुन आई वडिलांच्या कष्टाच चीज करतात. आपण आज अशाच एका मुलाची कहाणी पाहणार आहोत.

सोशल मीडियावर एक पोस्ट प्रचंड वेगाने व्हायरल होत आहे. ही पोस्ट आहे तहसीलदार तथा उपजिल्हाधिकारी समाधान गायकवाड यांची. त्यांनी केलेली भावनिक पोस्ट सोशल मीडियावर शेअर केली जात आहे. त्यांनी आपल्या खुर्चीवर वडिलांना बसवून त्यांच्यासोबत फोटो घेतला आणि त्यावर काही शब्द लिहून ते आपल्या फेसबुकवर टाकले.

पोस्टमध्ये समाधान यांनी लिहिलं की, “आजचा दिवस हा माझ्या आयुष्यातील सुवर्ण दिवस, ज्या माणसाला आयुष्यभर तहसील कार्यालयाचे खेटे मारत असताना तेथील शिपाई सुद्धा नीट बोलला नाही. त्या माणसाच्या कष्टाने मी तहसीलदार, उपजिल्हाधिकारी झालो व त्या माणसाला आज तहसीलदार कार्यालयात दिव्याच्या गाडीतून घेऊन जाणं व तहसीलदारच्या खुर्चीवर बसवणं हे माझ्या आयुष्यातील एक सुवर्ण क्षण होता. तो माणूस म्हणजे माझे वडील,”अण्णा” त्यांचं खुर्चीवर बसताना भावुक होताना आलेले आनंदाश्रू मी आयुष्यभर विसरू शकणार नाही. माझ्या वडिलांचा प्रवास:-एक सालगडी ते उपजिल्हाधिकाऱ्याचा बाप..…अण्णा तुम्ही आहात म्हणून मी आहे… जिंकलंय आपण अण्णा.”

समाधानच्या या भावनिक पोस्टवर अनेक नेटकऱ्यांनी प्रचंड प्रतिसाद व प्रोत्साहन देत आहेत. समाधान गायकवाड हे सर्वसामान्य कुटुंबातला आहेत. ते एका सलगड्याचा मुलगा आहेत. त्यांचा उपजिल्हाधिकारी पदापर्यंतचा प्रवास प्रचंड खडतर होता. त्यांचा प्रवास ऐकून तुम्हाल देखील विश्वास बसणार नाही. तर जाणून घेवूया त्यांच्या आयुष्यातील प्रवास.

समाधान हा मूळचा उस्मानाबाद जिल्ह्यातील परांडा तालुक्यातील अरणगाव ग्रुप ग्रामपंचायतमध्ये असलेल्या लाकीबुकी या गावचा आहे. त्यांचे वडील भास्करराव गायकवाड हे शेती करतात. त्यांचे गाव खूप मागासलेले आहे. समाधान हे त्या गावातील पहिला ग्रॅज्युएट मुलगा आहे. शिवाय तो पहिला इंजिनिअर देखील आहे. गावातील पहिला सरकारी अधिकारी देखील तोच बनला.

त्यांचे आई वडील दोघेही शेतात काम करतात. वडील शिकलेले नव्हते, मात्र त्यांना शिक्षणाचे महत्व माहिती होते. ते समाधानला शिक्षणासाठी नेहमी आग्रही राहिले. समाधानची देखील शिक्षणाकडे ओढ होती. घरची आर्थिक परिस्थिती प्रचंड नाजूक होती. गाव हे दुर्गम असल्याने गावात कधी बस येत नव्हती. गावात साधं किरणा दुकान देखील नव्हतं. गावात शाळा फक्त ३ री पर्यंत असल्याने त्यांनी दुसऱ्या गावात जावून पुढचे शिक्षण घेतले. १० वीत असताना त्याला वडिलांनी सांगितले की, ८०% पेक्षा जास्त मिळाले नाहीतर शाळा बंद करेल. त्यामुळे त्याने अधिक नेटाने अभ्यास केला आणि दहावीत ८७ % मिळवले.

बारावीत देखील खूप अभ्यास केला आणि ८२% टक्के मिळवले. त्याच्या कॉलेजमध्ये तो सीईटी मध्ये देखील पहिला आला. पुढे पुण्यात मेकॅनिकल इंजिनिअरिंगला प्रवेश घेतला. कॉलेजची फी ७२ हजार रुपये होती. घरची परिस्थिती नव्हती. शैक्षणिक लोनसाठी अर्ज केला होता. बँकांनी सुरुवातीला देण्यास टाळाटाळ केली मात्र नंतर ते मिळालं आणि इंजिनिअरिंग पूर्ण केली.

त्यांनी इंजिनिअरिंग करतानाच स्पर्धा परीक्षा द्यायचं हे निश्चित केलं होत. त्यांनतर प्रत्येक विषयाचे पुस्तक घेवून यूपीएससी करायची होती. त्यांनी २०१६ मध्ये यूपीएससी दिली. पूर्व परीक्षेत त्याचा थोडक्यात कट ऑफ हुकला. पुढे MPSC ची जाहिरात आली. नंतर त्याने एमपीएससी करण्याचं ठरवलं. जानेवारी २०१७ मध्ये त्याने एमपीएससीचा अभ्यास सुरु केला.

२०१७ च्या पूर्व परीक्षेत १८९ मार्क घेऊन काठावर यशस्वी झाला. मात्र, मेन्सला मात्र त्याला अपयश आले. तो पीएसआय साठी देखील प्रयत्न करत होता. त्याला मुख्य परीक्षेत यश मिळालं होतं. मात्र, तो फिजिकलला काही गेला नाही. कारण त्याला राज्य सेवाच पास करायची होती. राज्यसेवा २०१८ ची तयारी त्याने सुरु केली. समाधान हा कुठल्याही क्लासला जात नव्हता.

दरम्यान, एप्रिल १८ मध्ये २७२ स्कोर घेत तो पास झाला. मेन्सची तयारी केली. ऑगस्ट १८ मध्ये मुख्य परीक्षा झाली. त्यात चांगले मार्क मिळाले. जानेवारी १९ मध्ये औरंगाबादला मुलाखत झाली. समाधानचं उपजिल्हाधिकारी पद थोडक्यात हुकलं होतं. त्यामुळे त्याने तहसीलदार झाल्यानंतरही राज्य सेवा परीक्षा दिली आणि २०१९ च्या परीक्षेत तो उपजिल्हाधिकारी झाला आणि गरिबीतून शिक्षण घेत जगाला एक प्रेरणा दिली.